Estelle de Merode volgt altijd haar eigen weg, ook als die niet in het systeem past. In 2021 lanceerde ze Enamoure, een handtassenlabel dat voortkomt uit haar passie voor vorm, materiaal en betekenis. Naast haar werk als ontwerpster zet ze zich actief in voor mentale gezondheid via Beyond Stigma Initiative, een non-profit die stigma doorbreekt en ruimte maakt voor open gesprekken.

“Mijn pad is helder: ik wil goed doen en me goed voelen”

Ik ben Estelle de Merode, oprichter van Enamoure, een handtassenlabel dat ik in 2021 lanceerde uit mijn passie voor vorm, materiaal en betekenis. Na mijn studies aan het Istituto Marangoni in Milaan en Central Saint Martins in Londen, en waardevolle ervaringen bij onder andere Oscar de la Renta en Harry Winston, besloot ik mijn eigen creatieve taal te ontwikkelen, één die vertrekt vanuit gevoel, elegantie en bewuste creatie.

Ik verdeel mijn leven tussen België en Rome. België is mijn thuis, de plek waar ik mijn focus vind. Rome is mijn ademruimte: een stad vol vakmanschap, zachtheid en tijd.

Naast mijn werk als ontwerper schrijf ik aan een boek over mentale gezondheid, stigma en wat het betekent om jezelf opnieuw te leren kennen, los van verwachtingen. Of en wanneer ik het zal publiceren, weet ik nog niet. Dit onderwerp raakt me diep, ook omdat mijn man en ik een non-profit hebben opgericht: Beyond Stigma Initiative, om bewustzijn te creëren en verandering te stimuleren rond de gevolgen van stigma op de mentale gezondheid.

Mijn pad is helder: ik wil goed doen en me goed voelen. Alles wat ik creëer, ontstaat vanuit precisie, gevoel en de wens om iets te brengen dat van binnenuit klopt.

“Ik weet intussen dat wat kwetsbaar is, niet zwak is."

Wat ik op de dag van vandaag doe, zat er eigenlijk al van jongs af aan in. Mijn ouders bouwden Limited Edition uit tot een internationaal gewaardeerd textielbedrijf, waar luxe, vakmanschap en materiaal altijd centraal stonden. Ze namen me van kleins af aan mee, waar ik eindeloos kon verdwalen tussen stoffen, kleuren en texturen.

Op mijn veertiende begon ik handtassen te maken met wat ik daar vond. In Londen trok ik dan weer vaak naar Edgware Road, waar ik stukken stof verzamelde die anderen hadden achtergelaten, ruwe materialen waar ik iets mee kon maken. Zonder het echt te beseffen, begon ik daar mijn eigen beeldtaal te ontwikkelen.

Die fascinatie bracht me naar modeopleidingen in Milaan en Londen, en in 2021 startte ik mijn label Enamoure.

Maar even belangrijk als wat ik maak, is waarom ik het maak. Mijn schooltijd in België was allesbehalve vanzelfsprekend. Ik voelde me nergens echt thuis. Ik had amper vrienden. Ik was anders, en dat werd me ook elke dag duidelijk gemaakt.

Wat ik vandaag doe, is ergens ook een antwoord daarop. Met Beyond Stigma Initiative, dat ik samen met mijn man heb opgericht, probeer ik mee te bouwen aan een wereld waarin zachtheid, ruimte en begrip wél bestaan. Waar je niet eerst moet passen in een vorm om gehoord te worden.

Ik weet intussen dat wat kwetsbaar is, niet zwak is. En dat schoonheid pas echt raakt als ze ergens vandaan komt.

“Ik bouw aan dingen die iets doen voor iemand”

Ik wil dingen maken die echt zijn. Dingen die ergens op slaan. Die een gevoel raken.

Met Enamoure wil ik stukken maken die je graag gebruikt. Die iets zeggen, zonder dat ze het uitschreeuwen. Het gaat mij om materiaal, vorm en gevoel. Niet om trends, wel om wat blijft hangen.

En met Beyond Stigma Initiative probeer ik bespreekbaar te maken waar meestal over gezwegen wordt. Omdat ik zelf weet hoe het voelt om nergens echt in te passen, om niet begrepen te worden.

Ik wil bouwen aan dingen die ergens over gaan. Iets dat iets doet, voor iemand. Dat is genoeg. Geen grote missie met één slogan. Gewoon bijdragen, op mijn manier.

"Je hoeft niet in het systeem te passen. Doe het op jouw manier"

Voor mij was het geen specifiek persoon dat me inspireerde, maar eerder een moment van besef: je bent anders, en dat is oké. Niet op een dramatische manier, gewoon het heldere inzicht dat ik mezelf mocht zijn.

Ik heb me lang proberen aan te passen in hoe ik sprak, dacht, werkte … Altijd net een beetje buiten de lijntjes, maar wel met de druk om toch “normaal” te zijn. Ik lijk misschien niet anders, maar ik ben altijd een beetje een rebel geweest. Ik heb nooit echt in het systeem willen passen.

Op een bepaald moment, weet ik eigenlijk niet eens precies wanneer, viel het gewoon. Je hoeft niet te passen. Je mag het op jouw manier doen. En dat was zó’n opluchting.

Sindsdien ben ik veel minder bezig met of het logisch is voor anderen. Of het nu gaat over het combineren van een handtassenlabel met een non-profit rond mentale gezondheid, of over het openbreken van onderwerpen waar vaak over gezwegen wordt, het klopt voor mij.

Dat inzicht heeft alles in beweging gezet. Niet omdat het groots was, maar omdat het eerlijk was. Eerlijkheid tegenover mezelf.

“Ik kijk op naar mensen die het anders durven doen”

Ik kijk op naar mensen die het anders durven doen. Niet per se luid of zichtbaar, maar die trouw blijven aan hun gevoel, ook als dat schuurt met verwachtingen.

Mensen die geen perfecte antwoorden hebben, maar wel blijven zoeken. Die hun werk of aanwezigheid gebruiken om iets te maken, iets open te breken.

Dat kunnen ontwerpers zijn, schrijvers, activisten, maar ook iemand die gewoon in stilte iets goed doet, zonder applaus nodig te hebben. Daar heb ik het meeste respect voor.

“Ik ben trots dat deze twee werelden naast elkaar kunnen bestaan en elkaar versterken”

Ik ben trots dat Enamoure intussen meer is dan alleen een handtassenlabel, het is een merk dat mensen aantrekt en bewust kiezen, mensen die zoeken naar stukken met karakter en inhoud.

En aan de andere kant ben ik trots dat we met Beyond Stigma Initiative (BSI) gesprekken in beweging krijgen op plekken waar dat echt nodig is. Niet met grote campagnes, maar door het juiste gesprek op het juiste moment mogelijk te maken.

Dat die twee werelden kunnen bestaan naast elkaar, en elkaar zelfs versterken, daar ben ik trots op.

"Mentaal mijn grenzen verleggen is de beste investering in mezelf"

De beste investering in mezelf is grenzen verleggen. Niet financieel, maar mentaal.

De keuze om uit België te vertrekken en opnieuw te beginnen in een plek waar niemand me kende. Dat was spannend, maar ook nodig.

Ik had het geluk dat mijn ouders in mij geloofden, maar uiteindelijk moest ik zelf leren om ook op mezelf te vertrouwen. Om mijn ideeën serieus te nemen, zonder te wachten op bevestiging van buitenaf.

Die stap heeft me gevormd. Het heeft me geholpen om mijn richting helder te krijgen, en om daar trouw aan te blijven, ook nu.

"Als je doet wat écht bij je past, pikken mensen dat intuïtief op"

Ik onderschatte toch hoe persoonlijk het eigenlijk is het ondernemerschap. Je denkt op voorhand: ik ga iets opbouwen, een merk, een structuur. Maar uiteindelijk komt alles terug bij jou als persoon: je twijfels, je tempo, je grenzen.

Ik had niet verwacht dat het zo veel zelfreflectie zou vragen. Niet alleen wat je doet, maar vooral waarom je het doet, en hoe je daarover communiceert.

Wat me verraste, is hoe sterk mensen reageren op iets dat echt voelt. Als je doet wat écht bij je past, pikken mensen dat vaak intuïtief op.

"Twijfelen mag, zolang je blijft vooruitgaan"

De mooiste momenten zijn wanneer iets dat je gebouwd hebt betekenis krijgt voor iemand anders. Een klant die een stuk koopt en zegt: dit past bij mij, of een kennis die na een gesprek iets durft te delen wat al lang vastzat. Dat soort momenten maken het de moeite waard.

De lastigste momenten zijn die waarin je keuzes moet maken zonder duidelijk pad. Waarin je twijfelt, maar toch moet doorzetten. Je bent continu aan het bouwen én zoeken tegelijk.

Wat ik eruit geleerd heb, is dat je gaandeweg groeit. Dat je niet alles hoeft te weten op voorhand. En dat twijfelen mag, zolang je blijft vooruitgaan.

“Het liefste doe ik dingen vormgeven vanaf nul, waar alles nog mogelijk is”

Het mooiste aan mijn job is dat ik zelf kan kiezen wat ik maak, met wie ik werk, en waar ik tijd en energie in steek. Wat ik het liefste doe, is dingen vormgeven vanaf nul. De eerste ideeën, de sfeer bepalen, keuzes maken die iets tastbaar maken. Dat beginpunt, waar het nog open ligt maar alles mogelijk is, dat vind ik het fijnst.

“Het werkt beter om te vertrouwen op anderen waar dat nodig is, en zelf te focussen op waar ik het verschil kan maken”

Ik zou minder proberen om alles tegelijk te doen. In het begin wilde ik overal controle over houden en overal goed in zijn, van creatie tot productie tot communicatie.

Nu weet ik dat het beter werkt om te vertrouwen op anderen waar dat nodig is, en zelf te focussen op waar ik het verschil kan maken. Dat brengt meer rust en duidelijkheid.

"Afstand nemen van verwachtingen en ruimte maken houdt me gezond"

Door naar mijn grenzen te luisteren, blijf ik mentaal en fysiek gezond, ook als dat betekent dat ik dingen moet vertragen of loslaten.

Fysiek probeer ik gewoon in beweging te blijven, zonder druk. Geen extreme routines, maar wandelen, lopen, frisse lucht, dat helpt.

Mentaal gaat het vooral over ruimte maken: afstand nemen van verwachtingen, offline zijn, schrijven, stilte opzoeken. En af en toe gewoon kunnen zeggen: vandaag lukt het even niet, zonder schuldgevoel.

"Wacht niet tot je je zeker voelt. Begin gewoon"

Wacht niet tot je je zeker voelt. Begin gewoon, ook al weet je nog niet precies hoe het allemaal moet.

Verlies je niet in wat “professioneel” hoort te zijn of wat anderen logisch vinden. Als het voor jou klopt, is het genoeg.

En misschien het belangrijkste: je hoeft niet alles alleen te kunnen. Zoek mensen die je vertrouwt, en durf hulp te vragen.

"Ik blijf trouw aan mezelf door te kiezen wat zinvol blijft op lange termijn"

Voor mij moet het ergens op slaan, het moet kloppen.

Als iets niet goed voelt, in de manier van samenwerken, in het tempo, of in de inhoud, dan weet ik: dit is niet de richting waar ik heen wil.

Ik laat me niet leiden door wat het snelst groeit of het meeste oplevert, maar door wat op lange termijn zinvol blijft. Dat helpt me om trouw te blijven aan waar ik voor sta, ook als het soms ongemakkelijk wordt. 

“Ik wil altijd bezig blijven met dingen die betekenis hebben”

Ik hoop dat ik binnen 10 jaar nog altijd bezig ben met dingen die betekenis hebben. Dat kan er anders uitzien dan nu, maar wat ik doe moet nog steeds ergens over gaan en bij me passen.

Misschien werk ik dan minder operationeel en meer vanuit de grote lijnen, of aan projecten die meer tijd en verdieping vragen. Zolang ik het gevoel heb dat het juist zit en dat ik er iets mee kan betekenen, ben ik op mijn plek.

"Filosofie helpt me scherp te blijven op wat echt belangrijk is"

Ik lees op dit moment vooral filosofie en fantasie, een combinatie die misschien onverwacht klinkt, maar voor mij heel logisch is.

Filosofie helpt me om scherp te blijven op wat ik belangrijk vind: hoe we omgaan met anderen, hoe we kijken naar waarde, tijd en betekenis. Dat voedt hoe ik nadenk over Enamoure, maar ook over de gesprekken die we met BSI willen openen.

Fantasie lees ik om even los te komen van de realiteit, maar ook omdat het vaak gaat over thema’s als anders-zijn, moed, grenzen verleggen, zonder dat het moraliserend wordt. Het herinnert me eraan waarom ik doe wat ik doe.