WOW-Story

“Ik vertel verhalen. De vorm verandert, maar de kern blijft dezelfde.”

Mondig, maar ook onzeker en kwetsbaar. Zo omschrijft Lisbeth Imbo zichzelf. We kennen haar als de interviewer op ons WOW-podium. Deze keer stellen wij de vragen: over haar sprong naar zelfstandigheid, omgaan met kritiek en het zelfvertrouwen dat met de jaren groeide.

Wie is Lisbeth Imbo?

Ik doe van alles, maar het komt altijd neer op verhalen vertellen. Dat heb ik jarenlang gedaan via radio, televisie en de krant. Vandaag vertel ik vooral verhalen via de boeken die ik uitgeef. Daarnaast sta ik op podia en maak ik podcasts waarin anderen hun verhaal kunnen vertellen.

Mensen verwijzen vaak naar mijn televisiejaren en zeggen: “Nu doe je iets helemaal anders.” Maar eigenlijk niet. Alleen de vorm is veranderd. Het gaat nog altijd over verhalen.

Hoe is jouw passie voor journalistiek en het voeren van gesprekken ontstaan?

Ik ben vrij snel bij de VRT begonnen en heb daar lang gewerkt. Zo ben ik in de journalistiek terechtgekomen. Eigenlijk vind ik dat ik die nog altijd beoefen, ook al geef ik vandaag boeken uit.

Mijn carrière was nooit een uitgestippeld pad. Ik ging helemaal geen journalist worden. Ik ging actrice worden en Oscars krijgen. Journalistiek kwam op mijn pad omdat ik nog iets zocht om een jaar extra te studeren. Gek genoeg bleek het heel dicht bij mij aan te sluiten, terwijl ik er zelf nooit aan gedacht had.

Wat drijft jou vandaag in je werk? Wat vind je persoonlijk belangrijk in wat je doet?

Ik wil waardevolle verhalen vertellen. Verhalen waarvan ik vind dat ze verteld moeten worden, of die misschien te weinig aan bod komen.

Ook de andere kanten van een verhaal belichten, heb ik altijd belangrijk gevonden. Vaak is er een soort eensgezindheid: het zal wel zo zijn. Maar er zijn altijd andere kanten. Ik probeer ervoor te zorgen dat we af en toe anders kijken. Iets begrijpen betekent niet dat je het goedkeurt. Maar proberen te zien waar de ander vandaan komt, vind ik belangrijk. Daarom stel ik de tegenvraag. Niet om lastig te doen, maar om die andere kant te belichten.

Daarnaast vind ik waarachtigheid heel belangrijk. Mensen die vanuit de juiste intenties dingen doen. Dat kan gaan om iemand als Christine Mussche, bij wie dat heel zichtbaar is. Maar ook om Veerle Hegge, die worstelt met haar demonen. Of Nora Monsecour, met wie ik nu een boek maak.

Dat zijn mensen met een zuiver verhaal. Ze vertellen het niet vanuit een verborgen agenda. Ik wil achter iemand kunnen staan, zonder het daarom altijd met die persoon eens te zijn. Dat zijn twee verschillende dingen. Is die persoon oprecht en waarachtig? Dat vind ik belangrijk.

Welke drie woorden typeren jou vandaag als persoon en professional?

Mondig, onzeker en kwetsbaar. Doordat je mondig bent, vergeten mensen vaak dat die andere twee er ook kunnen zijn.

Wat was een moeilijke ervaring in je carrière?

De periode waarin we De Ochtend opstartten, was heel moeilijk. Het was een verandering in toon en manier van werken. Er waren mensen die al decennialang Voor de Dag maakten en presenteerden. Opeens kwam er een nieuwe ploeg, met een ander ritme. De presentator gaf niet langer alleen het stokje door, maar nam zelf interviews af.

Dat betekende voor anderen dat zij bepaalde dingen niet meer konden doen. Plots ging ik bijvoorbeeld zelf de premier interviewen. Dat was heftig. Een nieuw programma roept altijd veel reacties op, zeker een ochtendprogramma. Je wordt letterlijk wakker met iemand, en dat kan heel irritant zijn als je die persoon niet kent.

Maar ook binnen de redactie was er tegenwerking. Dat vond ik zwaar, omdat we echt op een eiland zaten. Gilles De Coster en ik zeggen altijd dat we samen in de loopgraven hebben gestaan. We hadden het gevoel dat we van alle kanten werden aangevallen. Het enige wat we konden doen, was tegen elkaar zeggen: we gaan door.

Na de eerste herfstvakantie kregen we nog reacties als: “Daar zijn ze terug. We dachten dat we van jullie af waren.” Tegen de paasvakantie werd dat eindelijk: “We zijn blij dat jullie terug zijn.” Maar dat heeft wel negen maanden geduurd. Op sommige momenten zaten we echt op ons tandvlees.

Wat heeft die ervaring jou geleerd? Hoe heeft jouw werk je veranderd?

Mijn toenmalige baas leerde me om bij kritiek te kijken uit welke hoek die kwam. Is die persoon belangrijk voor jou? Is de opmerking relevant? Als dat niet zo is, moet je die deur kunnen sluiten.

Dat kan ik vandaag heel goed. Mensen mogen van alles vinden, maar ik bepaal zelf wat ik binnenlaat. Vind ik de opmerking relevant, of is die persoon relevant? Dat zijn twee verschillende vragen. Zo niet, dan doet het mij eigenlijk niets.

Ik volg ook weinig op wat er over mij gezegd wordt. Het interesseert me vooral wanneer het uit een hoek komt die voor mij relevant is. Dat heb ik wel geleerd. Anders kom je in een shitstorm terecht en verdrink je.

Je hebt een drukke en veelzijdige agenda. Hoe bewaak jij je energie?

Vooral door me daar voor een stuk van af te sluiten. Er zal altijd iemand vinden dat je ironie niet werkte, of dat je iets anders had moeten doen. Dat is ook logisch. Je kunt onmogelijk voor iedereen goed doen.

Ik ga als het ware in een koker naar binnen en kom er ook zo weer uit. Een beetje zoals op een podium: het gordijn gaat open en daarna weer dicht. Dat zijn voor mij twee werelden.

Wat is de beste investering die je tot nu toe in jezelf of je carrière hebt gedaan?

De stap naar zelfstandige worden. Dat was een grote stap en ook letterlijk een investering. In het begin vond ik freelancen heel eng, maar achteraf bleek het vooral bevrijdend. Ik kan nog altijd zelf kiezen wat ik erbij wil doen en wat niet.

Ik kwam van de VRT en had nog nooit in mijn leven gesolliciteerd. Ik kende vooral veiligheid. In het begin was het dus zoeken en was ik onzeker. Maar achteraf gezien kan ik die stap wel aanraden.

Dat brengt onrust met zich mee, maar het geeft ook rust.

Je bent ondertussen een vertrouwd gezicht binnen Generation WOW. Hoe is onze samenwerking ontstaan?

Heel toevallig. Angelique, Barbara en ik waren op dezelfde plek in Gent, in de periode waarin ik als zelfstandige begon. Ik was nog op zoek naar een werkplek.

Angelique en Barbara vonden elkaar meteen. Als je binnenkwam, zaten ze vaak samen te praten. Zo ontstond het idee om iets te organiseren voor de mensen die daar kwamen werken. Om hen ook te verbinden op momenten waarop ze niet aan het werk waren, bijvoorbeeld ’s avonds.

We zagen elkaar voortdurend, maar iedereen zat achter zijn eigen laptop, was met iets anders bezig en had een ander ritme. Dat bouwen aan een community zat er dus van in het begin in.

Ook de fameuze tombola was er al. De prijzen kwamen van mensen uit de community, die bijvoorbeeld zonnebrillen of oorbellen maakten. Zo leerde je hen kennen en kwamen ook zij in beeld. Wat Generation WOW vandaag op grotere schaal doet, deden ze toen eigenlijk al om de twee maanden. Vanuit het idee: we gaan eens kijken wat het geeft.

En opeens was er een grote dagconferentie. Dat was echt een sprong in het diepe.

Je modereerde al verschillende WOW Talks en bent de host van onze vodcastreeks WOW, Money Talks! Wat maakt deze gesprekken voor jou interessant?

Ik ben altijd op zoek naar verhalen. Die kan ik uit de krant halen, maar dan zijn ze al ontdekt. Via Generation WOW leer ik mensen kennen die een verhaal hebben én dat verhaal kunnen vertellen. Dat is voor mij een heel interessante voedingsbodem.

Soms komen er vooral thema’s naar boven. Leren nee zeggen, bijvoorbeeld. We krijgen vaak mee dat we moeten leren ja zeggen, maar we moeten ook leren nee zeggen.

Wanneer zo’n onderwerp in verschillende gesprekken terugkomt, merk je dat meerdere mensen ermee bezig zijn. Die gesprekken zijn voor mij dus altijd een bron van inspiratie.

Wat valt jou op wanneer je met de vrouwelijke ondernemers en leiders uit onze community in gesprek gaat?

Vooral de positiviteit. Zelfs bij mensen die al klappen hebben gekregen, zit er een sterk gevoel van: het komt goed, ik ben eraan aan het bouwen. Dat zie je ook in de succesverhalen van mensen bij wie het uiteindelijk helemaal goed is gekomen. Er is weinig zuurheid.

In andere gesprekken gaat het vaak snel over het ondernemersklimaat: vergunningen, sociale zekerheid, werkdruk en hoeveel werknemers kosten. Als ik een Voka-talk doe, is dat veel vaker de rode draad. Binnen de WOW-community ervaar ik dat zelden zo.

Ik zie er een positievere manier van ondernemen, waarbij mensen meer bij zichzelf kijken. Het gaat minder over wat niet lukt door de regels, de samenleving of de belastingen. Binnen diezelfde omstandigheden slagen anderen er wel in. Dan wordt de vraag: hoe komt dat? Wat kan ik van hen leren?

“Wat kan ik leren?” is iets wat telkens terugkomt.

Wie inspireert jou momenteel, persoonlijk of professioneel?

Omdat ik nu zo intens met hen samenwerk, zijn dat op dit moment Angelique en Barbara. We zijn bezig met het bookazine, maar ze denken ook na de community en allerlei nieuwe plannen.

Als we brainstormen over namen voor het magazine, komen er mensen voorbij bij wie op elke VRT- of DPG-redactie waar ik ooit gewerkt heb meteen een rode vlag zou opgaan: “Daar raken we toch niet bij.” Dat is een zin die hier nooit uitgesproken wordt. En dan komt Barbara twee weken later binnen met: “Ik heb misschien toch een ingang.”

Dat vind ik heel opvallend. Ik ben zelf ook altijd zo geweest. Ik zeg altijd: we moeten eerst God bellen, we kunnen daarna nog altijd een apostel opbellen. Mik hoog. Veel mensen doen dat niet. Ze kiezen voor het haalbare, omdat dat minder werk is en meer zekerheid geeft. Maar haalbaar kan ook saai zijn.

Angelique en Barbara laten zich daar niet door tegenhouden. Die mentaliteit zouden meer mensen mogen hebben. Uiteindelijk ben je maar een paar schakels verwijderd van wie je wilt bereiken. Maar je moet bereid zijn om die denkoefening te maken, te durven dromen en die mensen ook te benaderen.

Daar zit soms schroom op. En je krijgt ook weleens het deksel op de neus. Maar ik vind het een heel fijne mentaliteit. Nu ik er weer zo dicht bij zit, voelt dat heel herkenbaar.

Welke impact hoop je met jouw werk te hebben op anderen?

Als strafpleiter, of als iemand die iets uitvindt dat een leven verandert, is je impact misschien directer.

Wat ik hoop, is dat mensen door mijn vragen verhalen vertellen waar iemand anders iets aan heeft. Dat kan iets heel concreets zijn, maar een verhaal kan ook op een heel andere manier binnenkomen.

Mensen aanraken en raken. Dat is de impact die ik hoop te hebben.

Wat had jij zelf graag gehoord toen je aan je carrière begon?

Heb wat meer vertrouwen. Eigenlijk heb ik al mijn sprongen gewaagd omdat iemand anders zei: “Doe het.” Niet omdat ik er zelf in geloofde.

En ook: wind je niet zo op. Het is maar een programma, een interview, een verhaal. Ik kan me soms heel hard opwinden over iets. Dat is met ouder worden verbeterd, maar het is nog niet helemaal weg.

Ik ben ook duidelijker geworden over wat ik niet wil. Vroeger deed ik soms dingen waarin ik niet geloofde. Ik droeg zelfs kleren waarvan ik dacht: dit ben ik niet. Vandaag kan ik veel helderder zeggen: dat ga ik niet doen, dat ga ik niet aantrekken, die vraag ga ik niet stellen, dat boek ga ik niet maken.

Dat heeft te maken met het zelfvertrouwen dat je opbouwt. Sommige mensen hebben dat al op hun vierentwintigste. Bij mij was dat niet zo.

Waar zie je jezelf binnen tien jaar?

Rijk en met pensioen. Maar wellicht niet. Ik denk dat ik dan nog boeken zal uitgeven. Tegelijk vraag ik me af hoeveel plaats er op het podium zal zijn als ik zestig ben.

Vrouwen zoals Lieve Blancquaert bewijzen natuurlijk dat die plek er is en dat niet iedereen een jonge influencer hoeft te zijn. Toch blijft dat voor een vrouw uitdagender dan voor een man, zonder dat we daar een probleem van hoeven te maken.

Zal ik over tien jaar nog een WOW Talk doen? Hoe ziet dat er dan uit? Het zijn dingen waarmee je rekening houdt. Sommige opdrachten zullen misschien minder worden.

Maar ik doe het boekenvak ook heel graag. Daar speelt je persoonlijkheid op een andere manier mee. Daarom vind ik dat geen dramatisch vooruitzicht.

Tien jaar geleden had ik ook nooit gedacht dat ik boeken zou uitgeven. Vaak zijn het mensen die op je pad komen en vragen: “Zou je dat niet eens overwegen?” En dan denk je: daar had ik zelf nog niet aan gedacht.

Dat zijn eigenlijk de beste vragen.

We brengen je graag op de hoogte over onze experiences en andere fijne content.