“Ik ben gelukkig wanneer ik iets kan doen slagen waar anderen niet of minder in geloven.”

Sofie Verhoeven beweegt tussen ondernemerschap, cultuur en participatie, altijd met oog voor mensen en wat er leeft. Met Groovy Productions creëert ze kansen voor artiesten, terwijl ze bij Opera Ballet Vlaanderen werkt aan meer verbinding en toegankelijkheid.

Wie is Sofie Verhoeven? 

Met Groovy Productions wil ik graag speelmogelijkheden creëren voor artiesten waar ik volop in geloof. Daar wil ik graag mijn communicatieskills en netwerk voor inzetten.  

Daarnaast kan je mij contacteren voor productiewerk, acteeropdrachten, fotografie-opdrachten en alles wat daar verband mee houdt. 

Bij Opera Ballet Vlaanderen ben ik coördinator participatie. Binnen die job denk ik na over het participatiebeleid van de organisatie en help ik concreet mee aan de uitvoering van de participatieve trajecten. Ik zoek mensen om deel te nemen aan producties,  ik neem hun stem mee in het artistieke team, ik pas de context aan zodat deze mensen zich goed voelen en goed kunnen functioneren en ik coach deze mensen. Daarnaast zoek ik naar manieren om de verhalen die deze participatieprojecten opleveren naar buiten te brengen en probeer ik de inzichten die hieruit voortvloeien in te zetten om de organisatie mee met zijn tijd en met de wereld erbuiten te houden.

Kan je jezelf even kort voorstellen. Wie je bent en wat je momenteel doet.

Ik ben Sofie Verhoeven, creatief generalist, ondernemer en energiebundel in één persoon. In het verleden zag ik al alle kanten van het podium: de voorkant, de achterkant en de bovenkant. En hoogstwaarschijnlijk heb ik er ooit ook wel eens onder gelegen. Met Groovy Productions wil ik graag speelmogelijkheden creëren voor artiesten waar ik volop in geloof. Daar wil ik graag mijn communicatieskills en netwerk voor inzetten. Daarnaast kan je mij contacteren voor productiewerk, acteeropdrachten, fotografie-opdrachten en alles wat daar verband mee houdt. 

Ik hou ervan om hokjes open te breken en ben niet bang van nieuwe uitdagingen.

Daarnaast werk ik als coördinator participatie bij Opera Ballet Vlaanderen. Daarbij probeer ik stemmen van buitenaf binnen te trekken in de organisatie en gebruik ik de inzichten die daaruit voortvloeien om drempels te verlagen en om de organisatie voeling te laten houden met de omgeving waarin ze ingebed is. Een heel boeiende, gevarieerde job waarbij mijn netwerk cruciaal is

Ik heb in het verleden al in heel veel verschillende sectoren gewerkt. Van onderzoek aan de universiteit, over sociaal-cultureel volwassenenwerk, de IT-sector tot ambtenaar binnen de dienst Milieu en Klimaat van Stad Gent. Steeds ging ik op zoek naar hoe we kunnen inspelen op wat leeft in de wereld en hoe we verbinding kunnen leggen met wat gebeurt binnen verschillende sectoren. Dat is zoeken en proberen maar levert mooie resultaten op.

Hoe is het idee ontstaan om te doen wat je vandaag doet?

Door gaandeweg te voelen waar je sterktes en passie zitten, kom je steeds dichter bij jezelf. De allereerste stap: een verkleedkoffer op mijn 4 jaar en liefdevolle ouders die mij altijd ondersteund hebben in wie ik ben en wat ik doe. Alhoewel er in mijn familie relatief weinig podiuminteresse aanwezig is (op enkele theaterbezoeken na), keek ik met grote ogen naar alles wat podiumkunsten waren. Ik herinner mij nog mijn eerste voorstelling in een echte theaterzaal met mijn familie (Urbanus). Ik herinner mij nog de eerste monoloog die ik ooit ging bekijken met school (Olivetti82 van ik denk Malpertuis). En ik herinner mij vooral hoe mijn leiding in de Chiro elke zondag en elke kampdag de meest hilarische toneeltjes speelde. De Chiro werd mijn grootste leerschool. Daar kon ik zelf à volonté experimenteren op alle vlak: 'toneeltjes' maken, productie doen, regisseren en zelf op het podium staan. Op mijn 17e kreeg ik er een hoofdrol in een musical die niet zo goed voorbereid was door de leiding. Ik ging er helemaal af (tekst die ik pas 4 uur op voorhand kreeg die ik vergeten was tijdens de voorstelling, een rookmachine die op het publiek gericht was in plaats van op het podium, micro's die op de verkeerde plaats hingen, ...). Na die musical zei iemand van die leiders tegen mij: 'wie niets doet, kan niets misdoen'. Sindsdien heb ik geen gêne meer op het podium. In mijn vrije tijd zocht ik het podium en alles wat erbij komt kijken steeds meer op. Ik maak deel uit van een kinder theatercollectief, ik sloot mij aan bij een amateurtheatergezelschap (waar ik ondertussen voorzitter van ben) en ik werk ook regelmatig mee met CirQ, het zotste collectief van het land. In Schouwburg Kortrijk werkte ik twee jaar als publieks- en projectwerker op het tofste kinderfestival Spinrag en het internationale podiumkunstenfestival Next. Al die ervaring samen heeft mij vanzelf gebracht tot wat ik nu doe. 

Wat is jouw missie, en waarom is dit voor jou persoonlijk belangrijk?

Ik wil werken aan een wereld waarin iedereen respect heeft voor elkaar, kritisch kan zijn voor wat gebeurt en waarin mensen tegelijk verwonderd kunnen zijn: van de kleine en de grote dingen. Theater in de brede zin van het woord kan je daarbij helpen door even uit te zoomen en vanop afstand en vanuit verschillende hoeken naar iets te kijken. Neem nu de nieuwste voorstelling van Wim Claeys. Daarin vertelt hij over zijn moeder die euthanasie wil plegen sinds ze in een woonzorgcentrum woont. Wat een moeilijk thema is dat om over te praten. Maar door de voorstelling van Wim krijg je inkijk in de context van die familie en het euthanasieproces. Dat is geen zwart-witverhaal. Daar zijn veel hoeken en kantjes aan. Dat Wim dat deelt met het publiek heb ik ongelooflijk veel respect voor. En dat hij dat met heel veel humor en tegelijk ontroering doet, maakt hem voor mij een meester in zijn vak. En het effect? Na de voorstelling heeft iedereen de woorden gekregen om over het thema te praten zonder dat het beladen is. Een ander voorbeeld is het project De Opstand van de gevels van Thomas Verstraeten. Daarin gaan twee nagebouwde gevels in Gent van plaats worden verwisseld. Op de Vrijdagmarkt komt een gevel van op het Fonteineplein te staan en omgekeerd. Dat omkeringsritueel vindt plaats op 12 september samen met een Karavaan van 1.000 mensen. Door deze visuele beweging wil het project iets losmaken over de vraag waar we met de stad naartoe willen. 

Welke drie woorden typeren jou vandaag als ondernemer, en waarom? Hoe zou je omgeving je beschrijven?

Creatief generalist, energiebundel en verbinder

Wat was een moeilijke ervaring in je ondernemerschap waar je vandaag dankbaar voor bent? Wat heeft dit je geleerd?

Ik zie ondernemerschap heel ruim. Niet alleen daar waar het over geld gaat. Ik ben sinds 2021 voorzitter van Multatuliteater, een 152 jaar oud amateurtheatergezelschap. De vereniging was toen op sterven na dood. We hebben met 7 mensen het bestuur overgenomen en de vereniging nieuw leven proberen in te blazen. We waren allemaal nieuw in het vak. Met vallen en opstaan zijn we uit ons dal gekrabbeld en staan we waar we nu staan. We hebben een mooie groep van 50 medeplichtigen en hebben net een driejarenplan ingediend bij de Vlaamse overheid. We hebben ondertussen ontzettend veel dingen geleerd. Durven de stekker trekken uit iets waarvan je voelt dat het de verkeerde richting uitgaat, hoe je mensen moet betrekken, praktische zaken zoals vzw-wetgeving, hoe we onze weinige centen beter kunnen beheren,  ...  

Heeft het ondernemerschap jou veranderd als mens?

Ondernemerschap is iets wat in de aard van het beestje zit. Ik kan dus niet echt zeggen dat het mij verandert als mens. Ik zou eerder zeggen dat het mij typeert als mens. Van zodra ik iets doe wat ik al veel gedaan heb, ga ik op zoek naar iets nieuws. Elk anderhalf jaar kom ik terecht in een megalomaan project. Of ik vind ze zelf uit, of ik zoek ze zelf op of ze komen naar mij. Al deze ervaringen maken mij tot wie ik ben. 

Hoe bewaak jij je energie in het ondernemerschap?

Ik werk vooral projectmatig. Die projecten kunnen heel heftig zijn. Daarin kan ik mijn limieten opzoeken. Maar na elk hoogtepunt zorg ik dat ik voldoende tijd neem om te recupereren. Fysiek maar ook relationeel wil ik het goedmaken met mijn familie en vrienden die ik tijdelijk verwaarloosd heb. 

Welk aspect van je werk geeft jou de meeste energie en voldoening? Wat doe je het liefst zelf?

Dingen doen slagen waar anderen niet of minder in geloven. Of mensen meekrijgen die in eerste instantie negatief zijn. Als die mensen dan nadien komen zeggen 'ik had nooit gedacht dat het zou lukken' ben ik een heel gelukkig mens.

Wat is de beste investering die je tot nu toe in jezelf of je onderneming deed?

Luisteren naar jezelf. 

Wie of wat heeft jou echt vooruit geholpen in je ondernemerschap?

Iedereen rond mij. Ik kan niet alleen werken. Ik heb mensen rondom mij nodig. Ik kan heel goed luisteren en iets doen met de input die ik van mensen krijg. Dat is een grote sterkte van mij. 

Welke impact hoop je te hebben op anderen, los van cijfers, groei of succes?

Dat iedereen respect heeft voor elkaar en dat iedereen zich vooraleer een mening te vormen, eerst probeert in te leven in het perspectief van een ander.  Daarnaast wil ik mensen ook verwonderen. Werken aan beleving is essentieel in alles wat ik doe. De peper en het zout geven de beleving mee kleur. Daarom hecht ik veel belang aan omkadering, pittige details, ...

Wat had jij zelf nodig om te horen toen je net begon, en welke raad wil je vandaag meegeven aan anderen die daar nu staan?

Alles is organisch gegroeid. De stap naar zelfstandige in bijberoep was al even aan het borrelen maar heb ik uiteindelijk gezet omdat een collega tegen mij zei: Sofie, doe het nu voor het einde van het jaar, want ze gaan de premie die je krijgt bij inschrijving afschaffen. Ik ga dat ook doen. Ik heb dat dan gewoon gedaan zonder verder over na te denken. En hop, ik was vertrokken. Soms moet je niet te lang over dingen nadenken. Je kan ook gewoon proberen. En wordt het niets, dan is dat ook helemaal niet erg. Dan kan je er tenminste geen spijt van hebben dat je het niet geprobeerd hebt. 

Als je vooruitkijkt: wat hoop je dat altijd hetzelfde blijft, ongeacht waar jij of je onderneming over tien jaar staat?

Ik hoop dat ik ondanks alle ellende in de wereld toch positief kan blijven denken en kijken naar alles om mij heen. 

Fotografie door Annelies Vanhove